Mga Guni-guni

2003-05-15T17:03:00.000-07:00

PINOY LESSONS IN LINGUISTICS

Nakuha ko lang ito sa e-mail, eh nakakatawa. Tawa na din kayo. Hehe.

1. Noong 1940's, kapag may bra ang babae, pinagbubulungan na at mababansagang malandi. Noon din ay may French perfume
na ang tatak ay Eclat (silent T). Kaya ang taong maarte ay tinawag ng mga Pinoy na Eclat (pronounce the T). Ngayon
kapag maraming tsetseburetse at kaartehan ganon din ang tawag, "Ang dami mo namang eklat." Kinalaunan, pinaikli pa
ang eklat at naging ek-ek- "Ang tagal mo namang magdesisyon kung sasama ka o hindi! Ang dami mong ek-ek!"

2. Noong elementary ako, uso pa ang Wakasan, sinusubaybayan ko ang nobelang Tubig at Langis; ang Movie Especial na
komiks kung saan kapanapanabik ang bawat eksena sa buhay ni Zuma na siya namang ama ni Galema. Sa komiks ang tawag sa
babaeng nagbebenta ng panandaliang aliw ay baylerina. Kinalaunan, naging belyas, tapos naging English,
hospitality girls tapos ngayon GRO.

3. Elementary ako nang makagisnan ko ang batiang "Give Me Five". Masyado yatang pormal ang handshake kaya "Give me
Five, Man" ang pumalit. Tuwang-tuwa ang mga magulang kapag natutunan ng kanilang anak na paslit ang mag-give me five.
Tapos sa mga American games, naging High Five o "Give me five, up here!" Hindi pahuhuli ang Pinoy basta galing sa
America. Ang "Give me five, up here" ay naging "Appear". Halos lahat yata ng Pinoy babies ganito ang series of
training, "Anak, where is the light; where is the moon?" Ang nadagdag, "Appear! Appear!" At dahil sa E.T. ni
Speilberg, "Align, Align!" Again, Tuwang-tuwa ang mga magulang.

4. Nang mag- Community Medicine ako noon sa isang slum area ng Sta. Ana, Manila. Ito ang top 3 gamit na hindi mawawala
sa mga bahay, gaano mang kaliit ang barung-barong:
1. Panyong may tatak na panalangin ng El Shaddai
2. Television
3. Karaoke.
Kakambal na ng Pinoy ang pagkanta. Noon, kapag nagkakantahan, gamit ay gitara at song hits (Jingle).
Napalitan ito nang 70's-80's ng minus one. Tapos, karaoke. Ngayon, videoke, at sa huling talaan ng pagkakaalam ko, 8
na ang namamatay sa "My Way". Naalala ko noong elementary pa ko, nagtayo ang kuya ko at ng kanyang mga kaibigan ng
isang Combo. Ngayon, ang tawag sa singing group ay--Band, hindi na Combo at ang Combo ngayon ay tumutukoy sa Jollibee
o McDonald's promo.

5. Sa PGH, may tinatawag na Central Block. Nandoon ang Radiology Department kung saan ginagawa ang mga X-rays,
Ultrasound, CT Scan at Radiotherapy. Dito ko naobserbahan ang evolution ng mga pinoy medical terms. May mga pasyente
o bantay na aking nasasalubong, ang madalas magtanong ng direksyon.

Mga Versions ng CT Scan: (Ganon na rin yon, no!)
1. "Dok saan po ba ang Siete Scan?"
2. "Doc saan po ba magpapa-CT Skull"
3. "Doc saan po ba CT Scalp"
4. "Doc saan po ang CT Scam?"

* Madalas akong mapagtanungan ng direction papunta sa Cobalt Room.
"Doc saan po ba ang Cobal"
Yes, laging walang T, marami na ang ginagamit na term ay Cobal. Saan napunta
ang "T". Marami din kasing nagtatanong, "Doc, saan po ba ang
papuntang X-Tray?"
Conclusion: Ang "T" ng Cobalt, ay napunta sa X-Tray.

* * 7:00 am. Nagbigay ang kasamahan kong doktor ng instruction sa bantay ng pasyente, "Mister, punta
po kayo sa Central Block at magpa-schedule kayo ng X-ray ng pasyente ninyo."

3:00 pm. Kadarating lang ng bantay. Nagalit na ang doktor, "Mister, bakit namang napakatagal ninyong bumalik?
Pina-schedule ko lang naman ang X-ray ah." Sumagot ang bantay, "Eh kasi po Doc, ang tagal kong naghintay sa gate,
haggang sabihin ng guwardiya na sarado daw po ang Central Bank kasi Sabado ngayon." (Nasa Roxas Blvd ang Bangko
Sentral ng Pilipinas, at sarado nga naman yon kapag Sabado, hihihihihi)

6. Nang mag-rotate ako as intern sa Pediatrics ng PGH, mahal na mahal talaga ng mga nanay ang kanilang mga anak na
may sakit. Pilit nilang tinatandaan ang mga gamot at tawag sa sakit ng kanilang anak.

Doktor: "Mrs. ano po ang mga gamot na iniinom ng anakniyo?"
Mrs 1: "Doc phenobarbiedoll po."
Doktor: "Ah baka po phenobarbital." (Gamot sa convulsion ang phenobarbital)

Doktor: "Mrs. ano po ba ang antibiotic na iniinom ng anak ninyo?"
Mrs 2: "Doc metromanilazole po."
Doktor: "Ah baka po metronidazole." (Gamot sa amoeba ang metronidazole)

Ang tawag sa recovery room ng PGH ay PACU (Post-Anesthesia Care Unit)
Doktor: "Mrs., tapos na po ang operasyong ng anak ninyo, punta na po kayo sa PACU.
Mrs 3: "Eh Doc, saan po sa Paco? Sa may simbahan po ba o sa may palengke?

Doktor: "Mrs. ano po ba ang sinabi ng dating doktor kung ano daw ang sakit ng inyong anak?"
Mrs 4: "Eh Doc sabi po niya Tragedy of Fallot.
Doktor: "Ah baka po Tetralogy of Fallot (Isang congenital Heart Disease ang Tetralogy of Fallot)

Biglang nagtatarang ang isang nanay at sumigaw.
Mrs. 5: "Scissors! Scissors! Nag-sciscissors ang anak ko, Doc!"
Doktor: "Nurse, diazepam please, nag-seizure ang pasyente!

Doktor: "Mrs. ano daw po ba ang sakit ng anak ninyo?"
Mrs. 6: May ketong daw po.
In-examine ng doktor ang balat ng pasyente. Wala siyang makitang senyales ng ketong. Tumawag
pa siya ng isang dermatologist para mag-examine nang husto . Wala talaga.
Doktor: "Mrs. sigurado po ba kayong ketong ang sakit ng bata?"
Mrs 6: "Eh iyon po ang sabi ng doktor niya dati. Mataas daw po ang ketong sa ihi dahil may diabetes."
Doktor: "Ah ketone po yon! (Ang positive ketone sa ihi ay senyales ng kumplikasyon ng diabetes.)

Doktor: (Sa buntis na mrs. na nagle-labor) "Mrs. pumutok na po ba ang panubigan mo?"
Mrs 7: "Eh Doc, wala naman po akong narinig na pagsabog." (Hanep!)

2002-07-01T23:33:00.000-07:00

Paalam. Salamat sa pagbasa!

2002-05-01T21:16:00.000-07:00

Wala na bang maisip ang ABS-CBN na pamagat, kaya para sa bawat bahagi ng araw, may programa silang ang pamagat ay "Magandang _________, Bayan?"

Sa umaga, ang balita ng Alas Singko Y Medya: Magandang Umaga, Bayan.

Sa tanghali, ang walang-saysay na: Magandang Tanghali Bayan.

Tuwing Sabado, ang programa ni Noli de Castro: Magandang Gabi, Bayan.

Ano na kaya ang susunod? Baka naman palitan na nila ang pamagat ng programa ni Martin at gawin na itong Magandang Hatinggabi Bayan.

2002-04-16T06:14:00.000-07:00

Galing sa e-mail at nakakatawa, kaya napagpasyahan kong ilagay dito:

NAAALALA MO PA BA ANG PANAHON NA...

1. Pogi ka kung kasama sa porma mo ang Sperry Topsiders, K-Swiss, Espadrilles (na pinilahan mo pa sa Whistle Stop o sa Cash and Carry), Tretorn o Dragonfly sneakers, puting Spartan sneakers, argyle socks, woven leather belts, Chaser, Lacoste, Ralph Lauren at iba pa, one-size-fits-all Hanes T-shirt na may dibuho ng iyong paboritong New Wave na banda, pabangong Chaps, Bowling Green, G! ray Flannel or Kouros, Denman brushes, Dippity Do o Dep hair gel, Bermuda shorts na may ternong plaid long- sleeves.

2. Macho ka kung ang porma mo ay parang kay Don Johnson ng Miami Vice at kung naglalaro ka ng football o nag-aaral ka ng tae kwon do o marunong mag butterfly kick tulad ni Ralph Macchio sa Karate Kid. Sobrang macho ka kung may pandesal ka sa tiyan habang nakasuot ng hanging shirt.

3. Maganda ka kung meron kang pencil-cut skirt (calf-length, tatlo hanggang apat na pulgada sa ibabaw ng bukong-bukong), pabangong Nenuco o De Ne Nes, kinulot na buhok a la Madonna o tinease na bangs na pinatigas ng Aquanet, shoulder pads ala Joan Collin a.k.a. Alexis Carrington in Dynasty), Benetton shirt, Esprit outfit at namimili ka ng gamit sa Sari-Sari, Tokyo Hannah,Tickles at Regina's sa Shoppesville.

4. In na in ka kung napuntahan mo ang mga concerts nina Mike Francis, Swing Out Sisters, Menudo, Earth, Wind and Fire, James Ingram, Genesis noong unang punta pa lang nila dito sa Pilipinas.

5. Sosyal ka kung malimit ka sa Jazz Rhythm & Booze at kumakain ka sa Cafe Ysabel, Bistro Burgos, Dean Street Cafe, Angelino's and East St. Lois, Cosmo and Kudo's at nag-babakasyon ka sa Matabungkay Beach Club o Baguio Country Clulb.

6. Wala pang videoke kundi karaoke.

7. Ang preso lang may tattoo.

8. Akala mo'y magkakatuluyan sina Ate Sienna at Kuya Bodjie sa Batibot.

9. Ang intindi mo ng LOL ay ULOL imbes na Laughing Out Loud.

10. Na-tsismis na bulati ang beef patty ng Jollibee.

11. Kinilig ka nang malaman mong ikakasal si Pops at si Martin.

12. Piso lang ang isang basong taho at kailangan mong magdala ng sarili mong baso kasi wala pang plastic cups no'n si manong magtataho.

13. Lechon Manok pa ang pinag lilihihan ng taumbayan.

14. Tarzan, Jojo, Bazooka Joe, Clover bits at Tootsie Roll ang pinagkakagastusan mo ng mga beintesinko mo.

15. Nagkakakalyo ka dahil typewriter pa ang ginagamit mo para sa mga school paper mo...kaya bentang-benta pa ang carbon paper at liquid paper.

16. Sa Ortigas Center ka tinuturuang magmaneho kasi puro talahib pa yon no'n.

17. Cool ang bumati sa iyong crush sa FM radio. -- "Grabeh! I would like to grit my crash...."

18. May mascot pa ang 99.5 RT na binebenta sa Gift Gate.

19. Baduy pa noon si Lea Salonga dahil sa That's Entertainment.

20. Iniisip mong dapat mag-retire na si Jaworski dahil kuwarenta na siya.

21. Egoy na egoy pa si Michael Jackson.

22. Si Harry Gasser ang newscaster ng bayan.

23. Kay Amado Pineda ka lang naniniwala pag ukol sa panahon ang balita.

24. Sintonado pa ang Eraserheads habang nag-ja-jamming sa Club Dredd.

25. Tinuruan kang mag-toning ng iyong nanay dahil kay Johnny Midnite.

26. Naglalagay ka ng pyramid sa tabi ng iyong unan para good vibes.

27. Nilalagyan mo ng watch-guard ang iyong Swatch.

28. Herbert Bautista ay isang politiko lamang sa iskwela.

29. P18 to $1 ang palitan sa black market.

30. May black market pa noon.

31. Illegal pa ang mga paputok.

32. Ang paborito mong tsokolate ay Chocnut at Mallows.

33. Drag race sa Greenhills at Corinthians.

34. Kumain sa Burger machine o sa Goodahhhh ng madaling araw.

2002-04-08T04:15:00.000-07:00

Naabsuwelto na naman pala si Imelda para sa karamihan ng kanyang mga kaso. Sabi pa ni Madam, na nakamit na daw ang hustisya, at nagsalita na ang katotohanan.

Ang hirap paniwalaan. Bakit nga ba mas madalas na napupunta ang hustisya para sa mga mayayaman? Kahit na alam na siguro ng karamihan sa mga Pilipino ang mga kabuktutang ginawa nila Marcos noong panahon nila, wala pa rin silang mararamdamang parusa. Sabi niya, ano daw ang mananakaw nila, eh wala naman daw talagang nanakawin? Baligtad yata. Nang iwan nila ang bansa, said na ang kaban ng bayan, at yon ang panahon na wala nang makukuha.

Nakakapanglumo talaga ang balita na ito. At mas nakakapanglumo pa ay ang Ombudsman daw (ayon sa TV Patrol) ang nagpatigil sa kanyang mga kaso. At ito rin ang may hawak ngayon sa mga kaso ni Erap. Ano pa kaya ang maaasahan natin ngayon?

2002-04-03T05:33:00.000-08:00

Matagal-tagal ko ring nakaligtaang magsulat dito sa Mga Guni-guni. Sa totoo lang, wala namang dahilan, wala lang ako yatang masyadong maisulat. Grabe, pinapanood ko ngayon sa telebisyon ang Whattamen, ang kanilang palabas para kay Rico Yan. Nakakagulat talaga ang pagkamatay niya, 'no? Hindi mo talaga aakalain. Sino nga ba ang makakalimot sa linya niya sa kanyang unang patalastas: "Half Italian, 1/4 German, at 1/8 Ilongga'ng nanay ko." Sayang siya. Batang-bata pa, at malusog naman kung iyong titingnan. Marahil ito nga ang dahilan kung bakit parang buong bansa ay nagulantang at talaga nga namang lahat halos ay ito ang bukambibig. Sa mga programang pangbalita nga, araw-araw na lang, meron ka talagang makikita para sa kanya. Umiiyak si Claudine, si Judy Ann, si Regine, maging si Mega nga, umiyak din kanina eh.

Aba, talo pa nga niya ang pagkamatay ni Levi Celerio, isa sa ating mga Pambansang Artista para sa Musika. Sabagay, may edad na nga si Mang Levi kaya siguro hindi na kagulat-gulat, pero ibang-iba talaga ang naging reaksyon ng buong bansa sa pagpanaw ni Rico Yan. Napakahaba ng pila sa labas ng kapilya sa De La Salle Greenhills, kung saan nakahimlay ang kanyang katawan.

At base nga sa mga balita, mukhang may katuturan naman ang pagkalungkot ng mga tao sa kanyang pagkawala. Hindi lang pala siya artista. Bukod sa pagiging negosyante, matuturing pa siyang pilantropo. Lingid sa kaalaman ng marami, noon palang nabubuhay pa siya, marami na siyang natulungan. Ang kanyang alalay, yaya, at pati na rin ang mga taong hindi niya kakilala.

Siguro nga'y marami pa siyang mararating. Sayang nga lang at hindi na natin malalaman kung ano pa ang maari pa sanang magawa ni Rico Yan. At siguro, kung meron tayong dapat matutunan sa pagkamatay niya, kahit na hindi man natin siya kakilala, ay na dapat nating gamitin ang ating buhay para sa kabutihan, at gawin natin ang lahat ng ating nais, at dapat gawin. At isa pa, para naman sa ating mga pamilya at kaibigan, dapat nating ipaalam sa kanila kung gaano sila kahalaga habang buhay pa sila. Sabihin natin ito at ipabatid sa kanila habang buhay pa sila, at maririnig pa nila at mararamdaman ang pagmamahal at pagpapahalaga.

2002-03-23T02:06:00.000-08:00

Semana Santa

Palaspas na pala bukas. Magsisimula na ang Mahal na Araw. Dahil sa karamihan sa mga Pilipino ay Katoliko, ito ang isa sa mga panahon na halos lahat ay nagbabakasyon. Kasi naman, kapag Miyerkules Santo ba o Huwebes Santo ay wala nang pasok ang mga opisina. Sabi nila, para daw maobserbahan ang Mahal na Araw.

Pero ano nga ba ang ginagawa ng mga Pilipino pag Mahal na Araw? Sari-sari. Merong ibang mga deboto na nagpapapako sa krus; meron namang sumusunod sa mga prusisyon o kaya'y sumasali sa pabasa. Meron din namang mga nanonood ng senakulo. Ang iba'y ginagamit talaga ang panahong ito para sa mataimtim na pagdarasal at pagninilay-nilay sa kanilang mga kasalanan at sa paghingi ng patawad para dito.

Samantala, karamihan naman, kaya mahal ang mga araw na ito, ay dahil sa ito lamang ang pagkakataon nilang makapagbakasyon. Kaya hindi nga ba't napakalakas ng bentahan ng mga tiket sa bus, tren, at eroplano pagdating ng Semana Santa? Nagsisiuwian sa mga probinsiya ang mga tao, o di kaya nama'y magpupunta lamang sa mga pasyalan, o kaya sa mga bakasyunan tulad ng Boracay, Puerto Galera, Davao, Subic, Cebu, at kung saan-saan pa. Hindi mo rin naman sila masisisi dahil sa para sa marami, ito lamang ang pagkakataon nilang makauwi sa kanilang probinsiya.

Ikaw, ano naman ang nakagawian mong gawin kapag Mahal na Araw?

2002-03-17T22:05:00.000-08:00

Hay, ang sarap ng Curly Tops! Nakatikim ka na ba nito? Ito yung tsokolate na gawa ng Ricoa, nakalagay sa manipis na dilaw na papel (parang macaroon na tsokolate), at nakalagay sa isang parihabang karton. Ricoa rin yata ang gumawa ng Flat Tops, na isa pa ding paborito ko.

Ang daming masarap na tsokolate at kending gawang lokal lamang, katulad na lamang ng lollipop na Boom Boom, Goya cubes, Serg, at Nips. At siyempre pa, pag pinag-usapan ang mga lokal na tsokolate, sino ba ang makakalimot sa Chocnut? Makita mo pa lamang ang balutan nitong puti na may guhit-guhit na pula, sigurado akong matatakam ka na.

Kaya naman noong bata pa kami ng mga kapatid ko, nilalakad namin ang pinakamalapit sa aming sari-saring tindahan at bumibili na ng mga kending ito. Bumibili din kami ng Big Boy, Bazooka Joe (masarap siya, at saka may komiks pa sa loob), White Rabbit (pwede mong kainin yung papel na nakabilot sa kendi), Cloud Nine, Peter's Butter Ball (paborito ko ito..yung bilog na kendi na nakabalot sa dilaw na plastik), at para naman sa mga babae, ang pamalit na pangkulay sa bibig, ang Lipps.

2002-03-15T06:57:00.000-08:00

Nung isang araw, nasabi ko sa tatay ko na bagamat maraming naghihirap sa Pilipinas, parang hindi mo naman ito makita kapag nagpunta ka sa SM, o kung saan pang pamilihan. Siksikan ng mga tao, naglalakad, nagpapalamig, namimili ng konti. Parang lahat ay masaya at walang problema.

Natauhan ako sa sagot niya. Sabi niya, napakaliit lamang na bahagi ng populasyon ang nakikita natin doon. Oo nga naman. Sa bawat isang taong nakikita natin sa mga lugar na ito, sampu ang nasa loob ng mga maliit nilang tahanan, o di kaya'y naghahanapbuhay upang magkapera para may mapakain sa pamilya. Napakarami na wala man lamang sapat na pera para makarating sa mga lugar na ito. O di kaya nama'y nasa mga probinsiya na walang ganitong mapupuntahan. Na simple lamang ang buhay: magkakasama lamang, nagkukuwentuhan, nagtatawanan, nagtatanim, nagluluto.

Ganon kasi talaga. Hindi mo naman napapansin ang mga bagay kung hindi mo talaga nakikita. Akala natin, lahat ng tao, ganito din ang buhay. Na lahat pwedeng makapag-Internet. Na lahat pwedeng manood ng sine, maghanap ng mga librong gusto nating basahin, na manood ng telebisyon.

Kapag naintindihan natin na hindi lahat ng tao'y nakakaranas ng mga ito, siguro kahit papaano, maiisip nating talaga na swerte tayo. Siguro nga ang sikreto talaga'y ang pagpapahalaga sa kung anong meron ka. Kahit ano pa ito. Ang pagiging kuntento, at hindi pagrereklamo masyado. Ang pagpupursigi, ng walang pagkakainis sa kasalukuyang kinatatayuan sa buhay.

2002-03-08T18:33:00.000-08:00

Sa totoo lang, minsan ayoko nang manood ng mga programang pangbalita sa telebisyon eh. Nakakataas lang kasi ng presyon, laluna't makita mo si Erap na nagpapaawa. Mabuti sana kung talagang nakakaawa siya eh, pero hindi naman. Para sa krimen na nakasampa laban sa kanya, na mukha namang malaki ang ebidensya, napakarami nang mga pagbibigay ang iginawad sa kanya ng hukuman. Saan ka nga ba naman nakakita ng preso na nakapiit sa isang ospital? Na nagpkain pa nung pasko? Na si Jinggoy ay pwedeng magpunta sa Makati Medical Center ng walang paalam sa Sandiganbayan (oo, nangyari na ito). Na pinapaluto pa talaga ng espesyal ang pagkain? Na nakaboto pa nung nakaraang eleksyon?

Ang nakakainis pa dito, magulo na nga ang bansa natin dahil sa Abu Sayyaf, trapiko, polusyon, korupsyon, mga protesta laban sa Balikatan at kung anu-ano pa, andiyan pa ang kaso ni Erap na nagbibigay ng isang malaking hidwaan sa mga Pilipino, ang mga maka-erap at ang mga kontra sa kanya. Sabi nga ng tatay ko, kung ang gusto ni Erap ay ang kapayapaan at ang mas makakabuti sa bayan, gagamitin niya ang impluwensiya niya upang lalong sabihin sa mga ito na dapat suportahan ang hustisya sa ating bansa. Hindi ang lalo pang pag-igtingin ang kanilang galit sa gobyerno. Bilang dating pangulo, dapat pa nga'y lalo niyang iparating sa kanila ang mensahe na dapat nating suportahan ang gobyerno, hindi ba?

Sa dinami-dami ng problema ng Pilipinas ngayon, napakasaya siguro kung magkaisa ang lahat ng Pilipino upang ayusin ang ating bansa sa ating mumunting paraan. Imbis na isipin lamang ang pagkakanya-kanya, bakit kaya hindi nating magawa ang mas makabubuti para sa ating lahat? Tutal, pag nagawa naman natin ito, hindi ba't lahat naman tayo'y giginhawa din at mas papayapa?

Siguro nga'y masyadong simplistoko ang hiling kong ito. Pero hindi ba minsan, ang malalaking bagay ay nagaganap dahil sa simpleng paraan lang? Pilipino tayong lahat. Alam kong kahit papaano, kahit na saang lupalop ng mundo man kayo, may nararamdaman pa rin kayong kahit katiting na pagmamahal sa inang bayan. At kung ang bawat katiting na yon ay pagsasamahin natin at pagyayamanin, sino nga ba naman ang makapagsasabing wala nang pag-asang pumayapa at umunlad ang Pilipinas.

2002-03-05T23:49:00.000-08:00

Ayan, may paraan na rin kayo para mag-iwan ng komento para sa bawat entrada dito. Hmm. Tama nga ba yon? Minsan nakakalito na talaga. Pero basta, alam mo na yon!

2002-03-05T23:31:00.000-08:00

Ano kaya kung gawin ang isang Formula One Grand Prix dito sa Pilipinas? Paano kaya yon gagawin? Hmm. Una, saan? Sa South Super Highway ba? Sa kahabaan ng Edsa? Sa C5? Sa Roxas Boulevard? Dahil dapat may iikutan at may mga kurbada, dapat siguro magsimula ito sa panulukan ng Edsa at Ayala Avenue, dire-diretso hanggang sa Edsa-Ortigas papuntang C5, liko na naman sa bandang Fort Bonifacio para makaraan sa Mckinley, at balik na naman sa Edsa, at paikot na naman.

Magiging malaking pagsubok ito sa mga katulad nila Michael Schumacher, David Coulthard, Juan Pablo Montoya, Eddie Irvine, at kung sinu-sino pa. Bakit kamo? Una, hindi patag ang lahat ng madadaanan nila. Sa totoo lang, kawawa ang mga kotseng gagamitin nila, laluna't napakababa pa naman ng mga kaha nito. Dahil dito, kailangang palagi silang pumreno para hindi madisgrasya. Pangalawa, mahihirapang lampasan ng isang tsuper ang kabilang kotse sapagkat medyo makipot nga talaga. Pangatlo, May mga dadaanan silang pailalim, at pataas pa. Kailangang pag-aralang mabuti ang stratehiya nila kung paano nila ito gagawin!

At kung gagawin naman ito dito sa atin, paano kaya ang mangyayari? Baka buong batalyon ng sandatahang lakas nati'y ipadala sa kaganapang ito upang magarantiyahan ang seguridad ng lahat. Magkukumpulan ang lahat ng tao, kahit na wala silang tiket, para sumilip sa GP. Napakarami ring magpapapirma sa mga tsuper, kahit na sino pa man sila. Basta maputi, sabi nila.

Ano sa palagay mo?

2002-03-01T04:17:00.000-08:00

Alam ninyo ba kung ano ang sinusulat ng mga inspektor ng bus sa kanilang maliit na aklat? Matagal ko na kasing naiisip yon. Kasi di ba ang ginagawa nila ay, kinukuha nila ang tiket mo, tapos pinupunit, tapos saka lamang sila lumilipat sa susunod sa pasahero. Pagkalipas ng ilang mga pasahero, may sinusulat na sila. Hindi ko naman mawari kung ano ang sinusulat nila. Ano kaya, ang mga numerong nakalagay sa iyong tiket? Kung magkano ang mga tiket na iyon? Kinakalkula ba niya sa utak niya kung magkano na umaabot yon? Ano kaya?

2002-02-25T08:12:00.000-08:00

Ayan, medyo nag-iba naman ang itsura nitong Mga Guni-guni. Nagkakulay ng konti (o ng marami ba?), at medyo umayos yata ang pagkakalagay ng mga iba-ibang elemento nitong pahinang ito. Natuwa kasi ako masyado nang makita ko ang mga larawan sa Papemelroti eh. Akmang-akma sa pagiging Pilipino nito, pati na rin sa hinahanap kong pagiging mas makulay. Medyo nagsawa na rin kasi akong puro na lang berde ang nasa pahina ko eh.

O siya, maiba naman ako..kamusta naman ang inyong Pebrero 25, na mas kilala bilang anibersaryo ng People Power. Naaalala ko pa..nung Edsa 1, hindi ako nakasama sa aking mga magulang sa pakikipaglaban laban sa diktadurya noon. Sabagay, siyete anyos pa lang naman ako noon. Pero bukod pa dito, ito'y dahil sa may bulutong ako noong panahong iyon. Oo, tandang-tanda ko pa, na habang nagkukumpulan ang mga tao sa kahabaan ng Epifanio delos Santos Avenue, nagkukumpulan din ang bulutong na lumalabas sa aking katawan noong panahong iyon.

Paano mo naman ipinagdiwang ang araw na ito? Isa ka ba sa mga nakinood sa pagdiriwang na ginawa sa Edsa, o nagdiwang ka lamang ba dahil sa walang pasok at nadagdagan ang araw ng pagpapahinga at pagliwaliw?

2002-02-20T18:55:00.000-08:00

Lupang Hinirang

Nakapanood ako ng sine kahapon, at dahil unang palabas ang pinanood namin, pinatayo ang lahat para sa pambansang awit. Pinalagay rin ang kanang kamay sa kaliwang dibdib, na siyang ginawa ko dahil nakasanayan ko na rin ito. Subalit habang nasa likod ako at tumitingin sa aking paligid, nagulat ako nang mapansin kong ako lamang ang gumawa non. Bakit nga kaya hindi natin magawa ang simpleng bagay na ito?

Nakakahiya bang gawin ito dahil sa ito'y isang simpleng pag-amin ng pagmamahal sa bayan? Tinatamad lamang ba ang mga tao at nangangawit sa paggawa nito sa loob ng isang buong kanta? Bakit nga kaya?

2002-02-18T01:03:00.000-08:00

Pagligo

Kapag hindi ka rin lang aalis ng bahay, anong oras ka naliligo? Naliligo ka ba oras na gumising ka, o hinihintay mo munang makakain ka pagkatapos saka na maliligo? O katulad ka ba namin ng kapatid ko na kung nasa bahay lang ay nakakatamaran ring maligo. Kasi hindi nga ba medyo nakakatamad yung paghihintay na uminit ang tubig, tapos pagkaligo ay magpapatuyo ka ng buhok at mag-aayos? Hindi naman yung pagligo mismo ang nakakatamad, kasi siyempre naman sa klima ng bansa natin, sino nga ba ang hindi gugustuhing maging maaliwalas ang pakiramdam pagkaligo, hindi ba? Pero ewan ko sa inyo, pero ako minsan tinatamad din.

Huwag ninyo namang isipin na hindi ako naliligo araw-araw, kasi ginagawa ko naman yon. Hindi ko rin naman yata kayang hindi maligo, 'no! Yun nga lang, minsan, naliligo ako kapag hapon na, o kaya minsan nama'y inaabot na rin ng gabi bago ako pumasok ng banyo upang maligo. Pero pag naligo naman...hay, kay sarap. Nilalasap ang pagdampi ng tubig sa init na init na katawan. Hilod, kuskos, sabon, shampoo..banlaw, banlaw, banlaw.

Pero hindi nga, sa totoo lang...tinatamad ka din ba? Sagutin mo naman ang katanungan ko, o!

2002-02-10T02:12:00.000-08:00

Napansin ninyo bang napakainit ng araw ngayon? Kanina, papunta kami sa Laguna upang makipagdiwang sa kaarawan ng aking tiyahin, at habang nasa sasakyan ako, ramdam na ramdam ko ang init ng araw na tumatagos sa aking itim na pantalon. Buong araw tuloy, parang nakakasakit lamang ng ulo dahil sa tindi ng init. Hay. Ganyan na ba kalapit ang tag-init?

..............................................................................

Sunud-sunod pala ang mga okasyon sa linggong ito. Bagong Taon ng mga Tsino sa Martes, Pebrero 12. Nasaan na kaya ang tikoy ko, hmm? Sa Miyerkules nama'y Miyerkules de Abo. (Hehe, hindi ko alam kung yan nga ba ang tamang salin para sa Ash Wednesday, pagbigyan ninyo na.) Samantala, sa Huwebes na pala ang Araw ng mga Puso. Ano kaya ang mas mapupuno, ang mga simbahan sa Miyerkules, o ang mga sinehan, restawran, motel, at mga hotel sa Huwebes?

2002-02-03T06:21:00.000-08:00

Naalala ko nga pala ito ngayon. Mga ilang taon na rin ang nakakaraan, kasama ko ang nakababata kong kapatid sa Maynila. Galing kami sa opisina ng aking ina, at patungo naman kami sa pamantasan na aking pinapasukan. Nagkataon naman na may pupuntahan rin siyang malapit doon, kaya't magkasabay na kami. Ngayon, katulad ng maraming Pilipino, nakagawian ko nang magkrus kapag dumaraan sa simbahan. Pagdaan namin sa simbahan ng Quiapo, nagkrus ako, at itinuloy ko na ito sa isang dasal, dahil kukunin ko yata ang mga marka ko para sa semestreng iyon.

Siyempre pa, pagkatapos ng aking dasal, nagkrus ulit ako. Laking gulat ko lamang ng nakita kong nagkrus din ang kapatid ko. Tinanong ko siya kung bakit niya ginawa iyon, at ang tanong niya sa akin ay: "Nasaan ang simbahan dito?", sabay dungaw sa bintana upang hanapin ang dahilan ng aking pagkrus. Natawa na lamang ako dahil nga sa wala namang simbahan doon, pero ginawa niya ang krus bilang paggaya lang sa akin.

Napag-isip ako tuloy ngayon. Napakaraming bagay na ginagawa natin dahil lamang sa nasanay tayo. Minsan, hindi na natin alam kung bakit natin ito ginagawa. Katulad na lamang ng mga batang musmos na pinipilit pagmanuhin sa lahat ng nakakatanda. Hindi pa naman nila alam na tanda ito ng respeto, at ginagawa lamang nila ito dahil sa sinasabi sa kanilang gawin nila iyon. At ngayon naman, parang ganon din. Kahit na may mga kamag-anak na alam mong hindi naman karapat-dapat na pagmanuhan, mawalang-galang na nga lang po, ay nagmamano pa rin tayo dahil sa mas matanda sila sa atin.

Hindi ba mas maganda kung ang mga aksyon natin ay bukal sa loob, at hindi lamang dahil sa inaasahang gawin natin ito?

2002-01-31T18:27:00.000-08:00

Ang hirap talaga pag maharap ka sa isang mahabang hapag-kainan na punung-puno ng pagkaing masasarap. Lalo na kung alam mong lahat ng iyon ay nabayaran mo na. Ang tinutukoy ko ay ang mga lugar tulad ng Cabalen, Saisaki, Dad's, Kamayan, at kung anu-ano pang mga kainan na may buffet. (Pasensiya na kayo, wala yatang diretsong salin yan sa Tagalog eh. Kung alam ninyo, maari bang pakisabi din sa akin? Salamat!)

Kahapon, nagpunta kami sa Kamayan kasama ng ilang mga kamag-anak na balikbayan. Napakaraming putahe: lechon de leche, kare-kare, laing, ginataang kuhol, inihaw na baboy, chicharon, crispy kangkong, samu't saring ulam na hindi ko alam ang pangalan subalit alam ko lamang ang lasa, kanin, mga ensalada, at tatlong uri ng sabaw. Nakakalula talagang tingnan, at palagay ko nga'y lalabas talaga diyan ang katakawan mo! Kung hindi katakawan ng tiyan, katakawan ng mata talaga. Hindi mo maiiwasan yatang damihan ang laman ng plato mo pag nakita mong napakasarap ng handa sa harapan mo.

At hindi nga ba, kahit paisa-isang piraso ng ulam lamang ang kunin mo, babalik ka pa rin sa mesa mong punung-puno ang iyong pinggan. Halos hindi ka na magkandatuto sa bigat ng iyong plato. At pag-upo mo, mapapa-`ay! ka talaga sa gulat na ang dami mo palang nakuha!

At siyempre pa, wala ka nang magawa, dahil kailangan mong ubusin yon, sa ayaw mo't sa gusto, kung ayaw mong doble ang bayaran mo. Dalawa lang naman ang alituntunin sa mga kainang ganito eh: hindi pwedeng magkasalo kayo sa isang plato lamang (natural!), at hindi pwedeng may tira. Kung kaya't pagkatapos mong kumain ng tanghalian o hapunan, bundat na bundat ka na talaga. Pero siyempre, hindi naman pwedeng wala kang panghimagas, hindi ba? Pang-alis umay daw. At siyempre pa, para sulitin mo naman ang bayad.

Yan naman din talaga ang tumatakbo sa utak natin di ba? *Isip* "Naku, binayaran na natin yan, kailangan sulit. Damihan na natin ang kain." Kaya hayun, ang iba, kung kumain, akala mo wala nang bukas. Subalit hindi ko talaga masisi rin naman ang mga ito. Nandiyan na nga din lang naman, eh di huwag mo nang sayangin.

Pero para sa akin, isa talaga ang resulta ng pagpunta sa mga buffet, bukod sa pagkabundat ng tiyan. Tama na muna. Busog na busog na ako.

2002-01-16T20:53:00.000-08:00

Eksena sa NAIA
Bakit nga ba ang mga Pilipino, kapag may darating na kamag-anak na galing sa ibang bansa, kailanga'y halos isang barangay ang sasalubong sa paliparan? Magpunta ka sa Ninoy Aquino International Airport, at makikita mo sa paradahan na napakaraming malalaking sasakyan. May mga dyip, L-300, FX, at anu-ano pang malaking sasakyan hindi lamang upang magkasya ang mga balikbayan box na dala ng mga turista/balikbayan, kungdi para na rin magkasya ang lahat ng mga sumasama para sumalubong.

Habang naghihintay sa pagdating, ang iba'y nakaabang sa Arrival area, samantalang ang iba naman ay nasa sasakyan lamang at nagkukuwentuhan. Siyempre pa, may baon ang mga iyan na kanin at ulam (malamang, adobo, para hindi mapanis). Nagpapaypay dahil nakabilad sila sa init ng araw; palibhasa'y hindi pinapapasok sa loob ng paliparan ang mga taga-pagsalubong. Taliwas ito sa mga paliparan sa ibang bansa, na kung saan napakadali lamang magsundo. Papasok ka sa loob ng airport, hanapin mo ang sasalubungin mo, at saka pwede na kayong umalis.

Subalit marahil nga'y hindi pwedeng ganon ang maging sistema dito sa atin. Malamang nga'y kung gayon, mas gumulo pa sa loob ng NAIA, eh ngayon pa nga lang ay napakagulo na. Pero nakakaawa din talaga ang mga nagnanais na sumundo sapagkat ang laki din talaga ng hirap na inaabot nila sa paghihintay.

Bakit nga ba nagtitiyaga ang mga ito? Para ba kunin agad ang pasalubong nila? Hindi. Ginagawa nila ito upang ipakita sa kanilang nagbabalik na kamag-anak o kaibigan na napakahalaga nito para sa kanila. Pinapakita nilang kaya nilang magsakripisyo para lamang masundo at makita siya agad sa kanyang pagbabalik dito sa bansa. Kung kaya't hindi mo talaga maikakaila na masarap pa din talaga dito sa Pilipinas. Kahit sabihin mo pang madumi, mainit, matrapik at kung anu-ano pa, wala pa ding makakapantay sa init ng pakikisama at pagmamahal na matatanggap mo dito.

2002-01-14T19:49:00.000-08:00

Grabe! Labis akong nabahala nang nakita kong nakapaskil sa isang MSN Community board ang isa sa aking mga isinulat dito. Nakita ko bilang isang referral ang link na iyan, at sa aking laking pagkagulat, nakacut-and-paste na ang aking inilathala dito. Para lamang sa kaalaman ng lahat, hindi ako ang naglagay niyan diyan, at wala akong kinalaman sa paglagay niyan diyan.

In English, for the benefit of those who might have followed the link posted in that page, I was not the one responsible for what Raja/Jawinder Singh posted on the MSN Community Board. The entry was copied from my blog and posted to that board without my knowledge, and certainly not without my permission.

Napa-ingles tuloy ako. Hmph.

2002-01-14T17:11:00.000-08:00

Psst, kung may panahon kayo at gutom para sa nakakatuwang pahinang pampinoy, punta na kayo sa Ate Sienna's Pansitan. Sigurado akong maaaliw kayo dito. Puntahan ninyo yung pagsusulit tungkol sa pagiging jologs. Nakakaaliw talaga.

2002-01-12T20:33:00.000-08:00

Naku, matagal-tagal din pala akong nawalan ng mga guni-guni. Medyo napabayaan ko pala ito. Wala naman talaga akong mahalagang pinagkakaabalahan. Medyo nawaglit lang ito sa utak ko. Alam ninyo naman, dumaan ang kapaskuhan at lahat. Medyo marami lang yata akong ibang pinaggagawa liban dito sa aking blog na ito.

Alam ninyo, meron akong kailangang ipahiwatig sa inyo. Noong isang araw, nagtitingin-tingin ako sa isa bang pahina dito sa Internet. At doon, nagkaroon ng isang kontrobersiya tungkol sa isang babae sa Taiwan daw, na nagkukunwaring isa siyang totoong tao upang magkuwento ng mga mapangahas na istorya ng kanyang buhay bilang Amerikana (yata) sa Taiwan.

Napag-isip tuloy ako. Kasi, sa totoo lang, hindi naman Kris ang pangalan ko. Ginagamit ko lamang itong panulat para sa Mga Guni-Guni sapagkat ito ay isa lamang pagsubok para sa akin: ang makapagsulat ng isang matinong blog na gamit ang wikang Filipino. Sa palagay ko nama'y hindi ako dito nagpapahayag ng mga bagay na hindi nangyayari talaga sa akin. Yun nga lang, nakatago ang aking tunay na pangalan. Meron sigurong iba sa inyo na nagbabasa ng aking orihinal na blog, at ni minsan ay hindi ko iyon nabanggit dito sapagkat gusto kong magkaroon ng ibang pagkakakilanlan ang Mga Guni-guni, kesa sa blog na iyon. Wala akong intensyong manglinlang, pero hindi ko lang ibinibigay ang aking tunay na pangalan rito.

Ngayon, isang tanong lamang: masama ba ito?

2001-12-18T18:53:00.000-08:00

Sa ayaw mo at sa gusto, diretsahan man o hindi, pera nga talaga ang nagdidikta sa mundo. Kung wala kang pera, kalimutan mo nang magkaroon ng mga "karangyaan" tulad ng kotse, computer, paggamit sa Internet, pag-inom ng frapuccino, pagbili ng mamahaling damit, libro, at kung anu-ano pa. Isipin mo na lang ang pangaraw-araw na pangangailangan: damit, tirahan, at pagkain.

Subalit sa panahon ngayon, karamihan sa atin ay hindi na kuntento sa pamumuhay na ganyan. Kailangan pag may telebisyon tayo'y nakacable: parang napakalimitado na kung mga lokal na palabas lamang ang mapapanood natin. Kung dati'y sa National Bookstore namimili, ngayon nama'y sa Powerbooks na o sa Page One. Kahit nga sa pagpili sa pampublikong sasakyan ay ganito rin ang eksena. Bakit ka pa magdidyip, kung may pampalamig naman sa FX? Kung dati'y walang paraan ng komunikasyon kung hindi ang mga nagkalat na pulang pampublikong telepono ng PLDT na ang kailangan mo lang ay tatlong beinte singko, naging mas maunlad na ang mga Pilipino. Nagkaroon ng naglalakihang cellphone, hanggang sa nagkaroon ng mga pager, hanggang sa paliit na ng paliit ang mga cellphone na hawak-hawak ng bawat Pinoy. Imbis na tatlong beinte singko ang hinahanap, mga cell card na ang hinahagilap.

At sa lahat ng ito, palaki ng palaking salapi tuloy ang kinakailangan ng bawat tao upang mabuhay sa araw-araw. Hindi na lamang pantawid gutom ang pinapagkayod ng mga tao, kung hindi kasama na rin ang mga karangyaang ito. Subalit alam ninyo kung ano minsan ang nakakapagtaka? Sa lahat ng pagsasabing naghihirap ang mga Pilipino, lalo namang nagsusulputan ang mga pinaggagastusang ito.

Yan nga siguro ang isa sa mga dahilan kung bakit patuloy ang pagreklamo natin tungkol sa pera. Hindi lumalaki ang ating kinikita, subalit parami ng parami ang mga paraan upang gastusin ang karampot na mga sweldo. Siyempre nga naman, kung wala kang pera't marami ka pang mga kailangang bilhin, marami pang mga bayarin na kailangang bayaran, malamang sa alamang ay maookupa ng utak natin ang pera, at kung paano makakakuha nito.

Maganda sigurong makahanap tayo ng mga kaligayahan na hindi lamang makukuha dahil sa pera. Baka mas madali, at masayang mabuhay, kung ganoon.

2001-12-17T23:03:00.000-08:00

Hay, ang sarap makabalik sa pagsusulat dito. Wala kasi ako sa bahay buong araw sapagkat sa kauna-unahang panahon na naaalala ko, ipinagdiwang ng buong Pilipinas ang Hariraya, o ang pagtatapos ng Ramadan (hmm..tama nga ba ang pagkaintindi ko sa Hariraya?). Dahil dito, walang pasok ang lahat ng mga tao. Ang nakakabagot lang sa naging paglabas namin kahapon ay napakaraming tao talaga ang nagpunta sa mga mall. Siyempre nga naman, kukunin na nila ang pagkakataong ito upang lumabas kasama ng pamilya at kaibigan, o dili kaya'y mamili para sa nalalapit na kapaskuhan. Napakahirap tuloy maghanap ng mapaparadahan kahapon, at naturalmente pa, pauwi ng bahay ay napakasiksikan sa kalsada. Kabi-kabila ang mga sasakyan; mapakotse, dyipni, o bus man ito.

Gayunpaman, masaya pa rin ang naging paglabas ko kahapon. Bukod sa kasama ko ang pamilya ko, nagkaroon din ako ng pagkakataon na makipagkita sa aking mga kaibigan, na sumama rin sa bahay pauwi. Bihira rin kasing magkaroon ng ganitong mga panahon sapagkat alam ninyo namang karamihan talaga ng mga tao'y abala, hindi lamang sa trabaho, kungdi pati na rin sa lahat ng mga preparasyon para sa pasko.

At dahil nabanggit ko na rin lang ang pasko...isang linggo na lang ay pasko na! Handa na ba kayo?

2001-12-15T19:59:00.000-08:00

Naaalala mo pa ba yung brick game? Sumikat yan dito sa Pilipinas mga walong taon na ang nakakaraan. Yan yung parang game boy, na pwede mong dalhin kung saan-saan, yun nga lang, ang pwede mo lang malaro ay ang Tetris. Halos lahat ng tao ay meron nito noon. Paramihan pa ng kung ilang laro ang nasa loob ng nabili mong brick game. Merong isa lang, merong tatlo, meron namang umaabot pa ng siyamnapu't siyam na laro sa iisang laruan lang!

Binebenta ito noon kung saan-saan. Sa Baclaran, Divisoria, SM, Glorietta, kahit sa labas lamang ng simbahan pagkatapos ng misa ay makakakita ka na nito! Bata, matanda, babae, lalaki..lahat ng yan ay marunong maglaro ng tetris. Dala-dala din kahit saan, laluna kung ika'y namamasahe at natatrapik. Maganda nga namang libangan habang naghihintay ka at walang magawa.

Nakapaglaro ka na rin ba ng brick game?

2001-12-15T17:17:00.000-08:00

Ha? Disyembre 16 na pala? Ni hindi ko namalayan na dalawang araw na pala ang nakalipas mula nang sinulat ko ito. Nagsimula na pala ang simbang gabi kaninang umaga habang natutulog ako nang mahimbing. Ang lamig kasi ngayon eh..ang sarap tuloy matulog. Ang sarap magtalukbong ng kumot at ipagpatuloy ang masarap na tulog.

Kaya ngayon pa lang, alam ko nang hindi ko makukumpleto ang siyam na araw ng Simbang Gabi. Ang tanong ng bayan: magising kaya ako para sa natitirang walong araw? Kung pagbabasehan ang mga nakaraang taon, mukhang malabo yata ito! Sige, sasabihin ko na lang kung sakaling makapagsimbang gabi ako kahit minsan.

2001-12-14T09:35:00.000-08:00

Hahaha, nakakatuwa naman ito! Pwede mo palang makita ang Google sa Tagalog! Yun nga lang, Taglish siya, pero nakakaaliw pa din. Imbis na "I'm feeling lucky" ang nakalagay, ginawa nila itong "Maganda ang Kutob ko." Nakakatawa, hindi ba?

2001-12-14T08:47:00.000-08:00

Kapag nagpupunta kami sa mall ng kapatid ko, meron kaming napapansin. May dalawang uri ng tao: ang mga tumatabi kapag nakakasalubong mo, at ang mga HINDI tumatabi. Dahil siguro ayaw naming maging bastos, palagi kaming tumatabi, umiiwas, at naghihiwalay kapag meron na kaming makakasalubong na maaring makabangga. Kadalasan kasi, halatang-halata mo na walang kabalak-balak ang mga taong tumabi kahit na may nakikita na silang paparating.

Bakit kaya ganito? Talaga bang wala silang pakialam kung may mabangga sila (laluna kung siksikan sa loob ng pamilihan)? O baka naman kaya sila ganito ay inuunahan na namin sila agad sa pag-iwas kaya sila'y dire-diretso na lamang?

Ano sa palagay mo?

2001-12-13T23:52:00.000-08:00

Sabihin mo ito ng limang beses na mabilis: nakakapagpabagabag.

Nakakabulol, hindi ba?

2001-12-13T18:27:00.000-08:00

Mukhang sira na nga yata ang pamamaraan ng pagbigay ng komenta. Kung gayon, hanggang wala akong makitang alternatibo, ididiretso ko na lang yan sa aking guestbook. Hay, saan kaya ako makakakita ng isa pang katulad na sistema? Natutuwa pa naman ako sa bahagi ng blog na iyan.

O siya, sa iba namang usapin...dalawang araw na lamang ay magsisimula na ang Simbang Gabi, o ang mga Misa de Gallo. Ni minsan ay hindi ko pa nakumpleto yan. At sa totoo lang, minsan ko pa lang yan nagawa. Noong bata pa ako't ginigising ako upang sumama, nagagawa ko pa siya. Subalit noong lumaon at tumanda na ako, nang nagkaroon na ako ng mga dahilan para hindi sumama (katulad ng pagpasok sa paaralan), lalunang dumalang ang aking pagpunta rito.

Noong nakaraang taon, isang beses lamang ako nagsimbang gabi. At bagamat hindi ko nga ito madalas na nagagawa, nakakatuwa pa rin talagang sumunod sa tradisyong ito. Sa palagay ko, sa pagsimbang gabi, hindi lamang ang pagiging Katoliko ang nararamdaman ko, kung hindi pati na rin ang pagiging Pilipino. Ang saya ring makita ang mga taong bagong gising pa lamang na dumadalo sa misa sa malamig na umaga. Parang buhay na buhay din ang pagiging pasko kapag naamoy mo na ang bibingka at puto bumbong na naghihintay sa labas ng simbahan. Baka nga merong iba na nagsisimbang gabi para lang dito eh. *Ahem*

Ngayon tuloy ay napapag-isip ako...subukan ko kayang magsimbang gabi? Ang hirap nga lang talagang gumising eh, at hindi ko rin alam kung sino ang makakasama ko. Abangan.

Oo nga pala, bago ko makalimutan. Kung gusto ninyong malaman ang pinagmulan ng mga tradisyong ito, may magandang artikulo si Ambeth Ocambo tungkol dito.

2001-12-12T20:25:00.000-08:00

Naku, sira yata ang paraan ng pagbibigay ng mga komento sa ngayon. Konting pasensiya lang, siguro nama'y maaayos din yan. Sinubukan ko din kasing puntahan ang iba pang mga pahina na gumagamit ng parehong sistema, at pati sila'y may problema, kaya malamang, ang problema'y nasa tagapagbigay ng serbisyo.

2001-12-12T08:48:00.000-08:00

Nanood ako ng The Weakest Link kanina, at sobrang nakakatawa talaga ang ilang mga hirit ni Edu Manzano habang tinatanong niya ang mga naglalaro pagkatapos ng isang hanay ng katanungan. Dahil dito, nais kong ibahagi sa inyo ang ilan sa mga ito.

Sino sa inyo ang nangangaroling na mag-isa?

Sino sa inyo and hindi dinadalaw ni Santa Claus?

Sino sa inyo ang pundido na ang ilaw?

Sino sa inyo ang kumakanta ng Silent Night kapag Marso?

At ang paborito ko:

Sino sa inyo ang umaasa pang magbalikan si Bot at Vi?

Hahaha!

2001-12-11T17:26:00.000-08:00

Noong bata pa ako, sa tuwing pag-uwi ko galing sa iskuwelahan, kakain na ako ng tanghalian. At pagkatapos nito, manonood na kami ng inaabangan naming programang pinamagatang...*dyan dyararan!* Yagit! Naalala ko pa ang pagtutulak nila Jocelyn at Tom Tom ng kanilang kariton, ang pagiging kontrabida ni Zeny Zabala sa kanila...hindi ko na nga lang masyado maalala kung ano nga ba ang kwento talaga ng buong soap opera na ito, pero tandang tanda ko pa na gusto ko talaga ito. Sa katunayan nga, pati ang isinapelikulang bersiyon nito'y pinanood ko rin. Kaya siguro tuwang-tuwa ako noong magpunta ako sa Batangas at nakasakay ako sa isang kariton sa bahay ng ninong ko don!

2001-12-11T07:01:00.000-08:00

Kung napansin ninyo, nagpalit na ako ng itsura ng pahinang ito. Wala kasi akong magawa ngayong gabi, kaya nagpasya akong maglaro muna at mag-eksperimento sa HTML. Awa ng Diyos, maayos-ayos naman ang naging kinalabasan yata. Salamat nga pala kay Pen at Joy na nagboluntaryong tulungan ako sa paggawa ng isang bagong template. Kung meron kayong suhestiyon upang mapaganda pa ito, bukas loob ko itong tatanggapin, laluna pagdating sa larawang maari kong ilagay sa taas. Medyo hindi ko kasi gusto pa ang pagkakagawa ko sa larawang iyan, pero pwede na sigurong pagtiyagaan sa ngayon.

Ano sa tingin mo?

Pasunod: [12.12.2001] Pinadalhan na ako ni Pen ng napakagandang larawan para sa pamagat!! :) Yehey!

2001-12-10T07:59:00.000-08:00

Ulan, ulan, ulan..wala na namang tigil ang ulan. Pinapalamig lalo ang Disyembreng gabi. Pinapatunog ang bubong, at pinapasarap ang tulog ng lahat. Kay sarap nga naman dahil nandito na ako sa aking kwarto, komportable at walang iniintindi. Ano kaya ang epekto ng parehong ulan na ito sa mga mas kapus-palad nating mga kababayan?

Marahil sila'y giniginaw, nakabaluktot sa ilalim ng kanilang mga maninipis na kumot. Naghahanda ng mga lata at timba upang itapat sa mga butas ng kanilang tagpi-tagping bubong. Nagkukumpulan upang makadama ng kaunting init sa isang napakalamig na gabi. Itinatabi ang mga gamit upang hindi mabasa, sakaling pasukin ng tubig at putik ang kanilang barong-barong. O baka nagsasaya rin sila?

Ikaw, ano ang nararamdaman mo sa tuwing umuulan?

2001-12-09T05:22:00.000-08:00

Marami-rami na rin ang nagsasabi na medyo malalim daw ang Tagalog na nababasa dito sa pahinang ito. At sa kabutihang-palad, hindi naman ito panglalait, kung hindi may bahid pa ng papuri, kung kaya't natutuwa talaga ako sa mga naging positibong komento sa mga guni-guni.

Dahil na rin dito, napapag-isip din ako kung bakit nga ba naging napakasarap, at napakadali din, para sa akin ang pagsulat sa wikang Filipino para sa blog na ito. Kung tutuusin, sa pangaraw-araw na pananalita naman ay hindi ganito ang aking mga pangungusap. Subalit dito sa blog na ito, naibubuhos ko ang aking pagkagustong magsalita ng purong Filipino. At sa isang hindi inaasahang pagkakataon, natagpuan ko ang hinahanap kong kasagutang sa programa ng isang dulang napanood ko kamakailan. Ayon kay Jovy Peregrino, ang nagsalin ng dula mula sa Ingles sa Filipino, "Ipinakita ng saling bahagi ng dula ang katotohanan ng damdamin at nadarama ng isang karakter. Maging sa tunay na buhay, ganito ang lipunang Pilipino. Maraming gumagamit ng artipisyal na wika para madaling ipahayag ang pagpapapanggap. Ngunit walang higit na makapangyarihang wika para sumalamin sa tunay na nadarama kundi ang wikang pinakamalapit sa puso ng nagsasalita."

Sa palagay ko'y yan na nga talaga ang pinakaangkop na paglalarawan sa anong nararamdaman ko sa tuwing nagagamit ko ang ating wika sa pagsulat dito sa Mga Guni-Guni. Sa panahong kadalasan ay magkahalong Tagalog at Ingles ang naririnig natin mula sa ating mga bibig, natutuwa na rin akong kahit sa pagsulat man lang, magamit ko ng tuwid at matapat ang wikang ating dapat mahalin.

2001-12-07T07:46:00.000-08:00

Bakit ganoon? Napakadaling magsayang ng oras. Kapag may kailangan kang gawin, napakadaling ipagpaliban ito upang maglibang sa mga bagay na hindi naman kailangan. Nandiyang mapunta ka sa kung anu-anong sulok ng Internet. Nandiyan din namang maupo ka sa harap ng telebisyon, at hindi mo namamalayang napakarami na palang patalastas at programa ang napapanood mo. Gayundin naman ang pakikipagtelebabad, laluna kung masaya rin ang kausap mo.

Subalit kapag trabaho na ang pinag-uusapan, palaging pahirapan. Palaging nararamdaman ang pagod, ang pagkabagot. Palaging may dahilan upang huwag muna itong gawin. Palaging ipinagpapalit para sa mga bagay na mas kaaya-aya. Dahil totoo nga naman, sino nga ba naman ang hindi matutuksong iwanan na lamang muna ang kailangang gawin para sa mga bagay na mas madaling gawin, na mas nakakatuwa. Masuwerte ka nga lang kung talagang masaya ka sa trabaho mo, at parang iisa lang ang trabaho at pagsasaya.

Pero hindi naman tayo'y lahat ganon, hindi ba? Nakakatawa nga eh. Sa dinami-dami ng oras na nasa bahay lamang ako, paminsan, parang kulang na kulang pa din para sa lahat ng mga bagay na gusto kong gawin. Parang kulang pa ang oras ko para sa pagbabasa, pag-ayos ng bahay, pag-Internet, pagnood ng telebisyon, pagkausap sa mga kaibigan ko, pagsusulat, at sa kung anu-ano pang pwede kong gawin. Minsan nga, naaalala ko ang larong The Sims. Kahit na nasa bahay lamang ang taong ginawa ko doon, kulang pa din ang oras niya upang makapag-aral magluto, makapag-ehersisyo, maligo, manood ng tv, at kung anu-ano pa.

Pero sa ating mga tao...kulang nga lang ba talaga ang oras natin, o masyado lang tayong madaling magpadala sa mga tuksong nasa harapan natin? Hindi lang ba talaga tayo marunong gumamit ng oras sa tamang paraan upang magkaroon ng panahon sa lahat ng mga kailangang gawin?

2001-12-05T23:56:00.000-08:00

Alam ninyo, hindi ako magaling gumawa ng pahina dito sa Internet. Malamang naman ay sobrang halatang template lamang na medyo kinumpuni ko ng konti ang gamit ko sa ngayon. Meron bang mabait diyan na may oras na gawan ako ng isang magandang template? Lubos akong magagalak kung magagawa ninyo ito. Konting tulong lang, kung maaari. Salamat!

2001-12-05T22:13:00.000-08:00

Noong bata pa ako, naaalala kong may sinabi sa akin ang kapatid ko na sobrang pinaniwalaan ko. Ayon sa kanya, pagsapit ng hatinggabi, may isang sulok ng bahay namin na nagbubukas, at maari kang bumaba sa pamamagitan ng isang hagdanan. Pagbaba mo, meron daw roong isang soda shop, kung saan nandoon sina Barbie at Ken, at kung sinu-sino pa. Kasinglaki sila ng tao, buhay, nakikipag-usap, at nakikipagsaya. Sabi rin ng ate ko na may daan mula sa bahay namin hanggang sa bahay ng isa pa naming kalaro sa ilalim ng aming mga bahay.

Nung mga panahon na yon, kitang-kita ko talaga sa utak ko ang mga eksenang yon. Nakikini-kinita ko na ang mangyayari, at tunay na inaabangan ko ang hatinggabi upang makababa sa mahiwagang sulok na iyon at makipaglaro sa mga totoong manyika. Subalit dahil mga pitong taong gulang pa lang ako noon, siyempre'y hindi ako pinapayagan na magpuyat. Bukod dito'y hindi ko pa rin kayang matulog ng ganoon kagabi, kung kaya't maaga pa lamang ay tulog na ako. Dahil dito, tuwing araw ay inaabangan ko na namang muli ang hatinggabi, sa pag-asang makita ko nga ang mundong iyon.

Subalit nang lumaon na at hindi ko na nakita yon, unti-unti kong napag-isip na marahil nga'y hindi totoo yon. Hindi totoong nagbubukas ang sahig pag hatinggabi upang makapunta sa mundo nila Barbie. Hindi rin totoo na nabubuhay sila pag hatinggabi. Ngunit sa aking utak, nandoon pa rin iyon palagi. Nasa imahinasyon ko pa rin na maaaring mangyari yon.

At hindi ba't minsan, ang sarap lang talagang paganahin ang imahinasyon upang makita at maranasan ang mga bagay na hindi mo talaga makakamit sa totoong buhay?

2001-12-04T06:37:00.000-08:00

Karoling
Alam ninyo, isa siguro sa mga nakakainis na bahagi ng pasko dito ngayon ay ang pangangaroling. Bago ninyo ako batuhin, sasabihin ko lang na nung bata ako, nangaroling din ako. Kasama ng mga kapitbahay ko, naglibot din kami sa aming barangay, nagkakakanta ng mga kantang pamasko, dala-dala ang ginawa naming instrumento. Karaniwan, ito'y isang alambre na sinabitan ng mga tansan, na kinakalansing upang makagawa ng tunog. Naaalala ko pa na noon, nag-eensayo pa kami upang mapaganda ang pag-awit namin. Nangangaroling kami dahil sa natutuwa kami sa ginagawa namin at nagkakasiyahan kaming magkakalaro sa pagkanta sa bahay-bahay.

Ngayong nasabi ko na iyan, napansin ko lang na ngayon, parang hindi na ganyang uri ng pangangaroling ang nagaganap sa ngayon. Para bang nangangaroling sila hindi upang ipamahagi ang diwa ng pasko, ngunit para na lamang ginagawa nila ito upang makahingi ng mamera sa mga maybahay. Kung kumanta'y pasigaw. Kapag hindi naman narinig, katakot-takot na timbre ang gagawin upang mapansin. Kadalasa'y isa o dalawa na lamang ang maririnig na kumakanta, at napakarami ring ang bastos sa kanilang pangangaroling. Hindi tuloy nakakapagtaka kung bakit maraming bahay ang humihingi na lamang ng patawad sa mga nangangaroling na ito. Palibhasa, karaniwan ay hindi ka naman matutuwa sa pinaggagagawa nila. Kung sana'y mararamdaman mo ang tunay na diwa ng pasko sa kanilang mga kanta, disinsana'y mas maluwag sa puso ang magiging pagbigay ng aginaldo sa mga batang ito.

Ikaw, ano sa palagay mo?

2001-12-02T07:46:00.000-08:00

Oo nga pala, bago ko makalimutan. Salamat sa mga taong bumibisita dito sa Mga Guni-guni. Sana nga, kahit papaano, ay nagiging interesante para sa inyo ang pagbasa sa mga minumuni-muni ko. Huwag din kayong mag-atubiling i-link ako sa inyong mga sari-sariling site, kung saka-sakali lamang na sa palagay ninyo'y sulit naman ang inyong panahon na ginugol sa pagbasa dito.

Balik kayo ha. :)

2001-12-02T06:51:00.000-08:00

Napanood mo na ba yung patalastas ng Sprite? Yung Salaminkero ka ba? Tinamaan ako don eh. Pag napapadaan ako sa salamin, palagi talaga akong napapatingin. Hindi naman talaga dahil sa vanidosa ako at gusto kong mapatunayan na maganda ako. Sa totoo lang, kadalasan nga, kabaligtaran pa eh. Minsan, ito ay dahil lang gusto kong malaman kung maayos pa ba ang itsura ko. Minsan naman, dahil gusto kong tingnan kung mukha na ba akong mataba, kung pangit na ba ako, kung hindi pa ba ako kahiya-hiya. Tinitingnan ko at sinusuri at iniisip kung ano nga ba ang nakikita ng ibang tao sa akin.

Pero kahit anong gawin ko, kahit anong tingin ko, hindi pa rin ako mapalagay. Hindi ko pa din alam kung ano ang tingin sa akin ng ibang tao. At kahit ano pang sabihin ko na hindi ko dapat intindihin yon, at ang importante lang ay masaya ako sa sarili ko, hindi ko pa rin maiwaksi sa utak ko ang isipin kung ano ang tingin sa akin ng ibang tao.

Kung pwede nga lang sanang malaman kung ano talaga ang iniisip ng mga taong nakakasalamuha ko. At hindi lamang sa panglabas na kaanyuan ah. Bukod dito, gusto ko ring malaman kung sa tingin ba nila ay mabait ako, madaldal, nakakainis, nakakaasar, nakakatuwa, nakakahiya, o anupaman. Siguro nga minsan wala lang talaga akong tiwala sa sarili ko, kaya sumasagi ang mga ito sa utak ko.

Subalit marahil nga ay may dahilan talaga kung bakit hindi natin ito maaring lubusang malaman. Dapat talaga tigilan na ito.

2001-12-01T04:56:00.000-08:00

Disyembre na naman. Parang hindi kapani-paniwalang magtatapos na naman ang isang buong taon. Lumalamig na din ang simoy ng hangin. Minsan nga, parang ayoko pang buksan ang bentilador dito sa aking silid eh, gayung karaniwan nga, kailangan nakatodo pa ito para lamang mas maging komportable ng kaunti dito.

Naglalabasan na din ang mga parol at mga palamuti na dati'y naaalikabukan lamang sa loob ng aparador. Abala na ang lahat ng tao sa pamimili ng mga regalo para sa mga kaibigan, kamag-anak, inaanak, kaopisina, kaklase, at kung sinu-sino pa. Nagsisihabaan na ang pila sa mga department store. Lumiliwanag na naman ang mga kalye, hindi dahil sa nagdagdag ng ilaw sa daan ang munisipyo, kung hindi dahil sa mga kumukutikutitap na christmas lights na nagsabit sa bubong, gate, puno, pati na rin sa harap, likod at gilid ng mga bahay bahay.

Sana lang talaga ay maging tunay na masaya ang pasko ng bawat Pilipino, at hindi lamang limitado sa mga panglabas na kaanyuan ng kasiyahan.

2001-11-29T07:33:00.000-08:00

Bakit ba hindi pwedeng ang mga palatuntunan natin sa telebisyon ay maging mas matino? Hindi sa gusto kong manggaya sila sa mga Amerikano, pero aminin mo man o hindi, mas maganda ang pagkakagawa ng mga programa nila. Isa nga sa mga pinakaiinisan ko dito ay ang mga sitcoms natin. Sayang nga, kasi alam ko na may mga magaling naman tayong komedyante. Yun nga lang, parang palagi na lang nauuwi sa slapstick, o kaya'y sa pagpokus ng kamera sa mga babaeng kakarampot lang ang suot. Buhusan ng tubig, sapakan, at kung anu-ano pa. Hindi ba pwedeng mas maging intelihenteng sitcom ang magkaroon dito sa Pilipinas? Yun bang ang pagpapatawa ay dahil sa mga dayalogo, at sa mga aktuwal na nakakatawang sitwasyon?

2001-11-28T06:31:00.000-08:00

Ang ganda naman ng araw ko ngayon. Napakalumanay, at walang anumang bumagabag sa akin. Isa na yata ito sa mga pinakamagandang araw sa mahabang panahon. Nabawasan na ng kaunti ang problemang pampamilya, kaya sa bungad pa lamang ng umaga, maliwanag na maliwanag na. Hindi naman sa may nangyaring tunay na kakaiba ngayon, subalit kakaiba talaga ang pakiramdam kapag nabawasan ang problema. Bukod pa rito, walang masyadong ginawa ngayon. Nanood, nagbasa, nagsaya kasama ang pamilya, kinausap ang kasintahan...wala na akong mahihiling pa. Tunay ngang isang magandang araw ito. At sana nga'y marami pang ganito sa darating na panahon.

Sana kayo din, naging kasingsaya ngayong araw na ito.

2001-11-27T17:41:00.000-08:00

Aba, kasama na pala ako sa Rice Bowl Journals. Isa lang ang masasabi ko. Gusto ko talaga ang konseptong ito. Hindi naman sa sumisipsip ako..hindi naman kailangan yan dito, pero sa totoo lang, nakakaaliw na pagsama-samahin ang mga blog ng iba't ibang Asyano. Nakakaaliw, di ba?

2001-11-26T18:26:00.000-08:00

Hay, ang hirap din talaga pag nasobrahan ka sa tulog, ano? Parang ang bigat din ng ulo mo, at hindi ka din makapagtrabaho. Hindi na din kasi ako sanay na masyadong mahaba ang tulog eh. Karaniwan, nagigising ako ng mga alas otso o kaya alas otso y medya. Kaya ngayong nagising ako ng halos alas diyes na, ang sakit tuloy ng ulo ko. Dapat talaga, yung sapat lang ang tulog mo. Pero parang ang sarap isipin na tanghali na nasa kama ka pa, di ba?

2001-11-26T03:50:00.000-08:00

Hindi ko talaga maintindihan kung bakit may mga taong kayang kayang ibroadcast sa radyo ang kanilang mga problema sa pag-ibig. Kung hindi ninyo alam ang tinutukoy ko, may mga programa sa RX 93.1, The Love Clinic. Gabi-gabi, merong isang problema silang pinipili, at tinatawagan nila yug taong may problema. Kapag nasa linya na siya, tatanungin nila kung ano ang problema, at ikukuwento naman nito ang lahat ng detalye. At kung hindi pa yon sapat, pagkatapos non, yung iba namang nakikinig, tatawag, o kaya ay magpapadala ng mga SMS, para magbigay ng kanilang payo!

Pero sabagay...bigla ko lang naisip ngayon..hindi ba parang ganyan din ang ginagawa ng mga blogger? Ibinubukas ang mga buhay sa kung sinuman ang mapadaan sa blog nila? Oo nga ano.

Kaya lang, parang mas weird pa din yon eh. Ah ewan.

2001-11-25T22:55:00.000-08:00

Muntik ko na makalimutan..ang dami nga palang busising kailangang gawin kapag gumawa ng panibagong website. At kung tutuusin nga, dapat nga madali lang yung sa akin, dahil kumuha lang ako ng template sa Blogspot. Yun nga lang, ang dami ko pa ring binutingting, kaya ang tagal ko pa din. Pero sa totoo lang, naaaliw naman ako sa mga pinaggagawa ko eh. Kaya lang, ang dami ko ring nasayang na oras. Dapat nga pala nagtrabaho ako ngayon. Lagot.

2001-11-25T20:39:00.000-08:00

Ayoko na yata. Mula pa nung bata ako, ganito na ang sitwasyon. Si Mama at daddy, away-bati. Routine na nga yan eh. Masaya kami sobra kapag walang away, pero pag nagsimula na...ayan na. Handa ka na. Magkakaroon yan ng isang malaking away. Sigawan. Dabugan. Pagkatapos matagal na hindi mag-iimikan. Walang usapan. Iwasan. Hindi kakain dito si daddy. Hiwalay ng kwarto sa pagtulog. At kaming mga anak? Animo'y parang walang nangyayari. Nagtetelepono, lumalabas, nakikipagtawanan sa mga kaibigan. Pero sa totoo lang, hirap na hirap. Ako, ganon. Akala mo pag sa labas ng bahay, walang problema. Laging nakatawa, laging bungisngis, laging ok sa buhay. Pero sa loob..sa pinakaloob-looban ng puso ko, ang hirap. Minsan nga parang gusto ko na lang sumabog. Minsan gusto ko na lang silang pag-untugin, para tigilan na ang lahat ng pag-aaway. Ang hirap eh.

Sino ba naman ang hindi mahihirapan kung ni hindi mo makausap ng sabay ang magulang mo? Kung sa tuwing kakausapin mo ang isa, natatakot kang isipin ng kabila na kinakampihan mo yung kausap mo? Hindi ba't mahirap na hindi mo alam kung kailan biglang mag-aaway ang magulang mo? Nakakasira yan ng bait.

At ngayon, ganyan nga ang nangyayari dito sa bahay. Muli na namang parang nalipat ang Cold War dito sa bahay namin. Ang hirap pa niyan, yung mommy ko, lahat ng reklamo, sa akin idinadaing. Nag-away daw sila, minura daw siya ni daddy. Pinaghahagis daw nito ang silya. Tinanong kung bakit nasa bahay pa. Habang kinukuwento pa ito, binubudburan pa ng maraming pagbigkas na napakawalanghiya ng tatay ko. Na siraulo. Na ayaw na niyang makipagbati. At siyempre, dahil alam ko na ang lahat ng ito, ang bigat bigat ng damdamin ko. Dala-dala ko na ang lahat.

At muli, kailangan ko na namang magpakatatag...samakatuwid, magkunwari. Ayoko na yata.

2001-11-25T17:55:00.000-08:00

Sa totoo lang, napakarami ko nang iba pang journal o diary o blog na nagkalat sa kung anu-anong sulok ng Internet. Yun nga lang, naisip ko, hindi ko pa nasusubukang magsulat sa Tagalog. Talagang sa lahat ng mga ginawa kong website, puro Ingles lang ang ginagamit ko. Marahil, gusto ko lang talaga na mas malawak ang marating ng aking mga sinusulat. Hindi naman natin maipagkakaila na mas maraming nakakaintindi ng Ingles kesa Tagalog, hindi ba? Gayunpaman, naisipan ko lang na subukan ito. Siguro nga, hindi ganon karaming tao ang makakabasa nito, o makakaintindi, pero wala namang problema yon.

Dapat siguro, sinimulan ko ito ng isang pagpapakilala kung sino ako. Simple lang naman ako: isang babaeng nakatira sa bandang katimugan ng Kamaynilaan. Sa bahay lang ako nagtatrabaho; freelancer kumbaga. Naghahanap ng mga proyekto na pwedeng gawin. Naghahanap ng mga sideline. Mahirap na kasi ang buhay ngayon eh. Ngayong taong ito lang ako nagtapos ng kolehiyo. Pangalawa ako sa tatlong magkakapatid; puro kami babae.

Masaya naman ang buhay ko. Teka, liwanagin ko yan. Marami din akong problema, katulad mo, katulad ng ibang tao. Yun nga lang, hindi ko na masyadong pinapagtuunan ng pansin ang mga yan. Oo, umiiyak ako, pero ayokong patagalin na yon. Mabuti pang iba na lang ang gawin ko; na iba na lang ang pag-isipan ko.

Pero sige, saka ko na muna ikukuwento ang buhay ko. Marami pa namang panahon para diyan eh. Pero sa ngayon, hanggang dito na lang muna. Saka na ang iba pang mga pahayag; iba pang mga kwento, iba pang mga guni-guni, kuro-kuro, at kung anu-ano pa.